De titel Nachtwacht heeft dus ook iets te maken met het gelijknamige schilderij?

“Het is een referentie naar de 17e-eeuwse rijke witte mannen die erop staan afgebeeld, als symbool voor het patriarchaat en het kapitalisme. Maar voornamelijk slaat de titel letterlijk op de nachtelijke wake bij een sterfproces, een fase tussen leven en dood. Ik heb dat recent meegemaakt met mijn moeder; de laatste nacht van haar leven heb ik aan haar bed gezeten. Dat was een van de zwaarste dingen die ik ooit heb gedaan, maar het was ook een overweldigende, spirituele ervaring. Ik zag mijn opa, die ik nooit heb ontmoet en ik heb een gesprek gevoerd met mijn overleden vader. Het was.. powerful, dat is het beste woord.”

Ik heb een beetje door het script mogen bladeren en zag een heleboel verwijzingen naar de Griekse mythologie.

“De schrijvers Rik van de Bos en zijn partner Marieke van Veen hebben de mythologie als een soort plattegrond gebruikt. Op een bepaald moment verschijnt Hermes, de zielenbegeleider die ‘Dhr’ meeneemt naar de onderwereld. Hij laat hem de verschillende plekken zien waar hij kan eindigen, aan de overkant van de Styx. Er zijn bijvoorbeeld de Elyzeese velden, een soort hemelse omgeving, maar er zijn ook de Asphodelvelden, waar je eeuwig blijft ronddolen. En er is de Cocytus, de rivier van de weeklachten, waar je altijd blijft huilen. Het is een beetje zoals La Divina Commedia, maar dan de mythologische tegenhanger.”

Hoe komt het interdisciplinaire tot uiting in de voorstelling?

“We beginnen heel concreet, met teksttoneel en een verhaal met veel context. De dansers zijn er al, maar dansen nog niet; ze acteren als zorgpersoneel. Geleidelijk aan begint de voorstelling steeds meer te zweven, je komt langzaam in het hoofd van ‘Dhr’, waar de dingen surreëler worden. In zijn hallucinaties bewegen de mensen anders, de wereld van Hermes begint als een soort vloed de ruimte te vullen. Muziek en dans nemen steeds meer over en dat gaat door tot we eindigen in een rave. Ik denk dat de dood ook op een spirituele manier beschreven kan worden en een rave komt daar voor mij het meest bij in de buurt. Zoals wanneer je op een festival bent en de zon opkomt en je je even één voelt met het universum.”

Het is een lange voorstelling, met een pauze. Waarom zo lang? En hoe hoop je dat mensen na vier uur de zaal uit komen?

“Het moet een lange voorstelling zijn, omdat het niet zomaar een verhaaltje is. Je hebt tijd nodig om je in die wereld onder te dompelen en mee te kunnen leven met ‘Dhr’ en zijn familie. Om tot nieuwe inzichten te komen, moet je dat hele proces meemaken. Ik hoop dat mensen na de voorstelling denken: ik ga het anders doen, met mijn ouders. Of met mijzelf. Of met de buurman. Ik zou willen dat we met z’n allen een beter plan maken. Dat we de dood minder wegstoppen, er meer over praten, er minder bang voor zijn. Ik zou net zoveel van de dood willen leren houden als ik van het leven hou. We moeten de dood misschien ook minder framen als alleen maar negatief; het zet vaak ook positieve transformaties in gang. Mensen die een ingrijpend sterfgeval hebben meegemaakt gaan daarna vaak dingen anders doen. Ze stoppen met de baan die ze niet leuk vinden. Ze gaan liefdevollere keuzes maken voor zichzelf. Het zou natuurlijk nog mooier zijn als daar niet eerst iemand voor dood hoeft. Ik hoop vooral dat het publiek opgeladen het theater verlaat. Dat kan bijna niet anders, want het is een hele energieke voorstelling. Niet zwaar of depressief, maar enerverend en ontroerend. En grappig; in de meest tragische situaties zit ook vaak heel veel humor.”